دلتنگی های زنانه یک معلم
هيچكس از آينده خبر ندارد ،
نمي خواهم بگويم همه دردها فراموش مي شود ،
نمي خواهم بگويم حتما زمان كسي كه امروز دوست داري
را از يادت مي برد ،
نمي خواهم بگويم كسي كه امروز كنار توست دو سال بعد مي رود ،
خواستم بگويم تغيير شايد نام ديگر زندگي باشد ،
خواستم بگويم :
بس كن ،
دست بردار از اين كه فكر كني همه چيز را بايد تو درست كني ،
دست بردار از اين که فكر كني
هميشه تو مدير زندگي ات هستي ،
انقدر براي فردا ،
براي يك سال بعد ،
براي اينده با فلاني ،
برنامه نريز و نخواه كه همه چيز همان طوري پيش برود
كه مي خواهي ،
خواستم بگويم خيلي چيزها دست تو نيست
و اصلا اين چيز بدي نيست ،
اينطوري مي تواني با خيال راحت تري چاي ات را كنار پنجره بنوشي
و مطمئن باشي
زندگي هم انقدرها دست و پا چلفتي نيست تو را مي برد
آنجايي كه بايد ،
خواستم بگويم انقدر مطمئن نباش
به حس و حال امروزت كه هميشگي خواهد ماند ،
خواستم بگويم شايد تغيير نام ديگر زندگي است پس ،
بهترين اهنگ و بهترين لباست را
براي همين ثانيه از زندگي ات آماده كن
چون هيچكس از آينده خبر ندارد
پ ن:تمامی نوشته های اینجا برای دل خودمه همین
وقتی دلم میگیره میام اینجا
.
برچسب: مخاطب خاص ندارد,مخاطب خاص ندارد نوشته هایم,مخاطب خاصی ندارد نوشته هایم,مخاطب خاصی ندارد,نوشته های من مخاطب خاص ندارد,
نویسنده: سپیده کاشانی